เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 ไม่กลืนกินอีกฝ่าย ก็ถูกกลืนกิน
ณ ยอดสามสิบหกชั้นฟ้า แท่นฟ้าสูงสุด
จักรพรรดิหยวนยืนอยู่หน้าสุดของแท่นฟ้าเพียงลำพัง เส้นผมสีโลหิตพลิ้วไหวเบา ๆ ชายฉลองพระองค์จักรพรรดิสะบัดแผ่ว
เบื้องหลังเขา ตัวตนสูงสุด 49 ตนยืนเคียงกัน แสงฟ้าบุพกาลปกคลุมร่างของพวกเขา กลิ่นอายบางตนสง่างาม บางตนหนักแน่นนิ่ง บางตนดุร้ายเย็นเยียบ แต่ไม่มีผู้ใดเป็นข้อยกเว้น ต่างพกพาความหนักอึ้งราวพายุฝนกำลังจะมา
ณ ที่นี้คือชายขอบที่ใกล้ฟ้าบุพกาลที่สุด สามารถรับรู้ถึงเส้นทางการเคลื่อนที่อันกว้างใหญ่และเชื่องช้าของแดนนภาเบื้องบนในฟ้าบุพกาลอันไร้ขอบเขตได้อย่างชัดเจน และยังมองเห็นแต่ไกลถึงอีกหนึ่งมหาสิ่งมหึมาที่กำลังใกล้เข้ามาและชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เบื้องหน้า
จักรพรรดิเหลืองก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนเคียงกับจักรพรรดิหยวน มองลึกเข้าไปในฟ้าบุพกาล น้ำเสียงต่ำลึกและยาวไกล “สหายเต๋าเทพชั่วร้าย เกี่ยวกับจุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้ของแดนนภาเบื้องบน พวกข้ามีข้อสันนิษฐานหนึ่ง บางที…ควรให้เจ้าได้รู้”
จักรพรรดิหยวนหันมองข้าง เลือดนัยน์ตาสงบ “ว่า”
จักรพรรดิเหลืองกล่าวช้า ๆ “พวกข้าสงสัยว่า แดนนภาเบื้องบนที่เคลื่อนที่และรวมตัวกันไม่หยุดในฟ้าบุพกาล จุดหมายปลายทางสุดท้ายของมันอาจเป็น… ‘ดินแดนฝังศพ’ แห่งฟ้าบุพกาล”