เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 เราคือเหนือหล้าพิกล?
เสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหันจากส่วนลึกของห้วงสมุทรแห่งปัญญาของจักรพรรดิหยวน เลือนราง หนาวเหน็บ ราวกับแทรกซึมมาจากนอกมิติกาลเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด นำพาความรู้สึกไม่สบายใจมาด้วย
จิตใจของจักรพรรดิหยวนสะท้านวาบ พลังมหาศาลของเนตรจักรพรรดิอวี้เทียนหมุนเวียนขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่กลับมิอาจพบสิ่งแปลกปลอมใด ๆ ที่เกาะติดอยู่ได้
“ผู้ใด?!”
เขาคำรามในใจ ความระแวดระวังถูกยกขึ้นถึงขีดสุดแล้ว
“ครั้งนั้นเจ้าเร่งเรือลำน้อยผุ ๆ ของเจ้า เผาไหม้ต้นกำเนิดการสร้างสรรค์อันน่าสมเพชนั่น แล้วลนลานข้ามโถงซากสูญแห่งหนึ่งไป หากข้าไม่ยอมผ่อนมือปล่อยเจ้าให้ผ่านไป เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่า…เจ้าจะถอนตัวออกมาได้ทั้งตัวทั้งกาย?”
เสียงพิกลนั้นเอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อน แฝงไว้ด้วยความเย้าแหย่และความไกลโพ้นราวกับกำลังย้อนความหลัง
โถงซากสูญ!
จักรพรรดิหยวนนึกขึ้นได้ทันทีถึงโถงยักษ์สีเทาใหญ่ที่เงียบสงัดราวความตาย ซึ่งครั้งนั้นเขาเพิ่งบังคับเรือเสวียนหวงพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของเส้นทางเดินเรือสุญตา เต็มไปด้วยโซ่แห่งระเบียบและซากศพของสัตว์ยักษ์