เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 หากเราชนะ เจ้าก็กลับมาได้ หากเราแพ้... อนาคตของเจ้ายังมีหวัง
คืนนั้น
ยามราตรีสีดั่งหมึก ดวงดาวร่วงหรี่ปราย
นอกประตูสวรรค์แห่งราชสำนักสวรรค์อวี้เทียน ความว่างเปล่าเกิดระลอกคลื่น เงาร่างหนึ่งในชุดยาวสีจันทราเดินออกมาจากส่วนลึกของห้วงดาว เท้าย่างบนสายแสงที่ไหลพริ้ว ทุกย่างก้าวบังเกิดปทุม
นางหยุดอยู่ห่างหน้าประตูสวรรค์ร้อยจั้ง กลิ่นอายเก็บงำไว้แต่ความสูงศักดิ์ก็ยากจะปิดบัง
“ผู้ใดมา?”
ผู้บัญชาการผู้พิทักษ์ประตูสวรรค์สวมเกราะดำ ถือง้าวศึก เสียงดั่งระฆังทอง
ผู้เข้าเวรคืนนี้คือจ้าวหมั่ง ผู้บัญชาการกองรักษาที่สามแห่งประตูสวรรค์ ตบะระดับจอมสูงส่งต้นกำเนิดมายาขั้นสูงสุด แต่ยามนี้กลับรู้สึกถึงแรงกดดันไร้รูปที่ถาโถมเข้ามา
เงาร่างนั้นมิได้เอ่ยปาก เพียงค่อย ๆ ยกมือขึ้น ในฝ่ามือปรากฏป้ายหยกแผ่นหนึ่ง
บนป้ายหยกนั้นจารึกอักษรสองตัวว่า “เหยาเทียน” ลายอักษรไหลพริ้วด้วยประกายทองจาง ๆ ราวมีกฎเกณฑ์ฟ้าดินพันอยู่รอบ