เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ปราบปรามเก้าขั้ว
พอสิ้นเสียงนั้น แรงกดดัน ณ ปลายสายธารก็ทวีขึ้นฉับพลัน
หาใช่จักรพรรดิหยวนจงใจปล่อยแรงกดดันออกมาไม่ หากแต่การมีอยู่ของเขาเองก็ได้รบกวนต้นกำเนิดกาลเวลา ณ ที่แห่งนี้แล้ว จนทั้งเก้าคนรู้สึกว่าความเชื่อมโยงระหว่างตนกับสายธารกาลเวลาเริ่มติดขัด
ความเงียบ
ความเงียบที่อึดอัดจนแทบขาดใจ
ในหมู่ทั้งเก้า ร่างเงาลาง ๆ ที่เรือนกายอ้อนแอ้นและมีแสงดวงดาวเสวียนหมุนวนอยู่รอบตัวนั้น คือเสวียน ผู้เคลื่อนไหวก่อน
นางถอนหายใจแผ่วเบา เสียงถอนหายใจนั้นแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อนจากยุคสมัยอันไม่สิ้นสุดและความปล่อยวาง
“หลบซ่อนมาอันยาวนาน ข้าชักเหนื่อยแล้ว” เสียงของเสวียนสุญญวิญญาณทว่าชัดเจน “ฝ่าบาทให้ที่พักพิงแก่ชื่อได้ ย่อมต้องรับพวกข้าไว้ได้เช่นกัน โลหิตดวงจิตนี้... ฝ่าบาทรับไปเถิด”