เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 ชะตาลิขิตของข้า ดีถึงเพียงนี้หรือ?
จักรพรรดิหยวนกลับสู่ราชสำนักสวรรค์อวี้เทียน แต่หาได้เข้าไปในตำหนักสวรรค์ไม่
เขาถอดฉลองพระองค์มังกรดำออก เปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายเขียวเรียบง่าย เก็บซ่อนกลิ่นอายและใบหน้า แล้วเดินอยู่บนถนนยาวของมนุษย์ปุถุชนในนครจักรพรรดิอวี้เทียน
ตลาดคึกคัก เสียงผู้คนอึงมี่ พ่อค้าเร่ขายผลไม้วิญญาณส่งเสียงร้องเชิญชวน กลิ่นชาหยาบ ๆ ลอยออกมาจากโรงน้ำชา เด็กซนสองสามคนวิ่งไล่ว่าวกระดาษผ่านปลายเท้าของเขา
เขายืนอยู่กลางถนน นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าจากจักรวาลอันเย็นเยียบแข็งกระด้าง พุ่งชนเข้าใส่โลกมนุษย์ที่อบอุ่นและจอแจ
นานเท่าใดแล้ว?
ตัวเขาเองก็จำได้ไม่ชัด
ครั้งสุดท้ายที่เดินอยู่บนถนนอย่างคนธรรมดาสามัญ คือเมื่อใด?
ชาติก่อนบนดาวสีน้ำเงิน ยามออกเดินทางล้วนมีขบวนรถและองครักษ์ติดตาม สายตาที่มองไปพบเจอ ล้วนเป็นความเกรงขามของผู้ใต้บังคับบัญชา หรือการจับจ้องของศัตรู
ชาตินี้ลืมตาตื่นขึ้นก็อยู่ในส่วนลึกของตำหนักสวรรค์ สายตาที่มองไปพบเจอคือห้วงดาวอันกว้างใหญ่และสิทธิอำนาจอันไร้สิ้นสุด