เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ถ้ากล้าก็ให้ร่างหลักลงมา สู้กับเรา…สักยก
เหนือจักรวาลอันไกลสุดคณานับ เพดานนภาได้แตกร้าวสิ้นเชิงแล้ว
ผืนความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่พังทลายกลายเป็นการทำลายล้างเป็นหย่อม ๆ วายุดาราแห่งฟ้าบุพกาลไหลทะลักย้อนเข้ามา ณ ที่ใดที่มันพาดผ่าน ดวงดาวดับสูญ ดาราเขตเกิดการทำลายล้าง แม้แต่กฎเกณฑ์ของจักรวาลเองก็ยังพังครืน
รอยแยกดำมืดสิบสายยังคงทอดขวางอยู่บนเพดานนภาที่แตกสลายนั้น ขอบรอยแยกมีกลิ่นอายฟ้าบุพกาลและกุยซวีอันขุ่นมัวไหลเอ่อ
เบื้องหลังรอยแยกเหล่านั้น เงาร่างสิบสายที่เลือนรางถึงขีดสุดยังคงยืนตระหง่านอยู่เหนือสายธารกาลเวลา แผ่กลิ่นอายกดดันจนผู้คนหายใจไม่ออก
เพียงแต่ยามนี้ กลิ่นอายรอบกายเงาร่างทั้งสิบนั้นชัดเจนว่าดุร้ายและพิโรธยิ่งกว่าก่อนอย่างเห็นได้ชัด
เพราะฝ่ามือทั้งสิบที่พวกมันยื่นเข้ามาในมหาจักรวาลเสวียนหวง ขณะนี้กำลังถูกฝ่ามือยักษ์สีม่วงดำอันหนึ่งสะบัดกระแทกจนกระเด็นออกไปอย่างดุดัน!