เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 เจตจำนงของเรา คือผลได้ผลเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผู้ฝ่าฝืน ตาย
“เจ้าเป็นผู้ใด?!”
จักรพรรดิหยวนเอ่ยถามด้วยเสียงเย็นเยียบ สายตาดุจห้วงลึกเยือกเย็นนิรันดร์ทอดลงบนร่างของชายชราลึกลับ
ร่างหลังค่อมของชายชราดูเล็กจ้อยลงภายใต้แรงกดดันของจักรพรรดิหยวน ทว่ายามยืนอยู่ตรงนั้น เขากลับดั่งเข็มทองกดสมุทร ค้ำยันอาณาเขตไร้รูปขึ้นมาหนึ่งชั้น ปกป้องจื่อเฉินไว้เบื้องหลัง
ดวงตาขุ่นมัวเงยขึ้นมองร่างในฉลองพระองค์มังกรดำกลางอากาศ เสียงแหบพร่าราวกับหินสองก้อนเสียดสีกัน
“ข้าผู้เฒ่าเป็นเพียงผู้พเนจรคนหนึ่ง จื่อเฉินเป็นศิษย์ของข้า สหายเต๋า ได้โปรดให้เกียรติข้าผู้เฒ่าสักหน่อย ปล่อยเขาไปเถิด”
“ให้เกียรติเจ้า?” มุมพระโอษฐ์ของจักรพรรดิหยวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา แฝงความเฉยเมยดุจมองลงมายังมดปลวก “ต่อหน้าเรา เจ้ามีเกียรติอะไรให้?”
เสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับดั่งอัสนีสะท้านฟ้ากึกก้องในชั้นกฎระเบียบ มิติที่ดาวตงหลินตั้งอยู่ยังสั่นสะเทือนเล็กน้อยเพราะคำพูดนี้