เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 216 คิดชื่อตอนไม่ออกแล้ว
“คุณอาครับ ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นภาพอักษรและภาพวาดสะสมไม่กี่ภาพ หวังว่าคุณอาจะชอบครับ”
ภาพอักษรและภาพวาดเหล่านี้ล้วนเป็นผลงานแท้ของศิลปินมีชื่อ ทั้งหายากและล้ำค่ายิ่ง เป็นสิ่งที่ปกติแล้วคุณพ่อซูโปรดปรานที่สุดและมักจะเสียเวลาเสาะหาอยู่เสมอ แสดงถึงความใส่ใจอย่างเต็มเปี่ยม
คุณพ่อซูรีบโบกมือพลางรักษากิริยาสุขุมของผู้ใหญ่แล้วกล่าวอย่างเกรงใจว่า “เธอมาเป็นแขกที่บ้านก็พอแล้ว ไม่เห็นต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้เลย เกรงใจเกินไปแล้ว”
ปากเอ่ยคำปฏิเสธอย่างเกรงใจ ทว่ามือที่ยื่นออกไปรับภาพอักษรและภาพวาดกลับซื่อสัตย์เป็นพิเศษ เขารับม้วนภาพวาดมาถือไว้อย่างมั่นคง ปลายนิ้วลูบไล้การเข้าเล่มแผ่วเบา สายตาจับจ้องไปที่ภาพอักษรและภาพวาดพลางเป็นประกาย ไม่มีทีท่าว่าจะยอมวางลงแม้แต่น้อย ความชื่นชอบและความพึงพอใจในแววตานั้นปิดบังไว้ไม่มิดเลยจริง ๆ