เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 คนเป็นพ่ออับอายจนอยากมุดดินตรงนั้น
รอยจูบอ่อนโยนและอ้อยอิ่ง ไร้ซึ่งความเร่าร้อนเปิดเผย มีเพียงความอาลัยอาวรณ์อันละเอียดอ่อนและยาวนาน
ห้องพักแขกเงียบสงบไร้สรรพเสียง มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสองที่สอดประสานเข้าด้วยกัน
หลังจากคลอเคลียแนบชิดอยู่นาน สองแก้มของถังโยวหว่านก็แดงระเรื่อ เธอผลักเขาออกเบา ๆ พลางกำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนว่า “เอาละ ดึกมากแล้ว คุณรีบพักผ่อนเถอะ อย่ามัวนอนดึกนะ”
ขณะพูด เธอก็เดินออกจากห้องไปหยิบชุดนอนผู้ชายตัวใหม่เอี่ยมมาหนึ่งชุด ซึ่งเป็นชุดที่ถังไห่หยุนเพิ่งซื้อมายังไม่ทันได้ใส่ ขนาดค่อนข้างใหญ่พอดีตัวกับโจวฉือเหย่
เธอยื่นให้ถึงมือเขา “นี่เป็นชุดนอนใหม่ที่พ่อยังไม่เคยใส่ สะอาดสะอ้าน คุณทนใส่ไปก่อนหนึ่งคืนนะ”
“ได้ครับ” โจวฉือเหย่รับมาอย่างว่าง่าย แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“งั้นฉันกลับห้องแล้วนะ”