กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 ขอความเมตตา
รถแล่นเข้าจอดในโรงจอดรถของคฤหาสน์อย่างมั่นคง
โจวฉือเหย่เปิดประตูลงจากรถ ไม่รอให้ถังโยวหว่านก้าวเท้าแตะพื้น เขาก็ยื่นแขนยาวออกไป อุ้มพาดแขนยกตัวเธอขึ้นมาอย่างมั่นคงทันที
ถังโยวหว่านยกมือโอบรอบคอเขาตามสัญชาตญาณ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ฉันเดินเองได้ ไม่เหนื่อยหรอก”
“ผมอุ้มเอง”
เพียงคิดว่าเด็กสาวของตนต้องถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายโดยไร้สาเหตุจนต้องได้รับความอยุติธรรม ในใจเขาก็ไม่อาจสงบลงได้เลย
เขาเดินตรงขึ้นชั้นบนตลอดทาง วางเธอลงบนเตียงใหญ่หนานุ่มและกว้างขวางในห้องนอนอย่างนุ่มนวล