กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 เมาแล้วพลั้ง
ทั้งร่างของเวินจือเซี่ยจมลึกอยู่ในโซฟา คิ้วขมวดมุ่นแน่น สองมือกำชายเสื้อไว้ หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อจนเสียกระบวนไปหมด
เธอช้อนตาขึ้นมองเพื่อนสนิทคนเดียวข้างกายที่พอจะพึ่งพาได้ เสียงที่เอ่ยเจือด้วยความน้อยอกน้อยใจและปนสะอื้นอย่างร้อนรน พลางพึมพำตะกุกตะกัก “หว่านหว่าน ฉันลนลานไปหมดแล้ว เธอว่าตอนนี้ฉันควรจะทำยังไงดี?”
“ฉันควรจะเก็บข้าวของแล้วหนีไปเลยดี หรือว่า… หรือว่าจะกัดฟันไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องดีล่ะ?”
พอคิดถึงภาพอันเหลวไหลเมื่อคืน รวมทั้งสภาพอับอายขายหน้าที่ต้องวิ่งหนีเตลิดออกมาเมื่อเช้า เธอก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นสุข