กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 ที่รัก…อย่าไป
โจวฉือเหย่ยังคงไม่ลืมตา ศีรษะเอียงมาทางเธอเล็กน้อยราวกับสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่ต้องการการปลอบโยน ซีกหน้าถูไถหมอนอิงบนโซฟาเบา ๆ น้ำเสียงอู้อี้พึมพำแผ่วเบา
“อยู่เป็นเพื่อนผมนะ”
“ที่รัก”
เขาเรียกเธออย่างแผ่วเบายิ่ง
ยามที่เขาได้สติดี มักจะสำรวม อดทน ปากแข็ง และเผด็จการอยู่เสมอ คอยหยั่งเชิงทีละก้าว ยื้อยุดดึงดันกันทีละชั้น
มีเพียงอาศัยฤทธิ์สุราเท่านั้น เขาถึงกล้าตรงไปตรงมา อ่อนโยนถึงเพียงนี้ และพึ่งพิงหลงใหลในตัวเธออย่างไร้ความเกรงใจเช่นนี้
ทั้งที่รู้ดีว่าเขามีโอกาสสูงมากที่จะอาศัยฤทธิ์สุราแกล้งเมาเพื่อออดอ้อนเธอ
ทั้งที่รู้ดีว่าเขาเป็นคนคิดลึกซึ้งและวางแผนทุกย่างก้าวมาโดยตลอด