บทที่ 327

บทที่ 327

ใจกลางของแดนลับคือลานกว้างขนาดใหญ่ ด้านหลังมีสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าตระการตา

เพียงแต่วัสดุที่ใช้สร้างสถาปัตยกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นหินสีดำชนิดหนึ่ง ซึ่งทำให้สิ่งก่อสร้างทั้งหมดยิ่งดูเย็นยะเยือกมืดมนและไร้ซึ่งชีวิตชีวา

กลิ่นอายความมืดมนเช่นนี้ถือเป็นภัยคุกคามอันถึงตายสำหรับผู้บำเพ็ญเพียร

ม่ออวี๋ยืนอยู่บนกระบี่กลืนจิตวิญญาณ ก้มหน้ามองควันสีดำที่หนาแน่นจนแทบจะปรากฏเป็นรูปเป็นร่างซึ่งกำลังพวยพุ่งอยู่บนผิวหนังของตนเองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นางจึงเป่าควันสีดำเหล่านั้นให้กระจายออกไป