บทที่ 209

บทที่ 209

นางกวาดตามองด้วยความรังเกียจแวบหนึ่ง

เดิมทีเจ้าของร่างนี้ใช้ตาคู่ไหนมองกันแน่ ถึงได้พึงใจบุรุษขี้โรคไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้

เติ้งหลินจ้องมองไป๋โหรวจิ้งด้วยสายตาเปี่ยมรัก ราวกับในดวงตาคู่นี้ไม่มีทางบรรจุผู้อื่นได้อีกต่อไป

"ตั้งแต่ข้าถูกอาจารย์ทำโทษให้สำนึกตน เจ้าก็ไม่เคยมาเยี่ยมข้าอีกเลย"

ไป๋โหรวจิ้งฝืนกลบเกลื่อนความรังเกียจในก้นบึ้งดวงตา ปั้นหน้ายิ้มแห้งแล้งออกมา

"อ๋อ ช่วงนี้สำนักยุ่งอยู่ตลอด ข้าเองก็กำลังตั้งใจบำเพ็ญเพียรเลยลืมไป ศิษย์พี่เติ้งยังสบายดีอยู่ใช่หรือไม่ ดูท่าทางสีหน้าค่อนข้างซีดเซียว กลับไปพักผ่อนให้มากๆ เถอะ"

พูดจบ ไป๋โหรวจิ้งก็ก้าวเท้าเดินขึ้นไปต่อ

เติ้งหลินก้าวเร็วกระชั้นเข้ามาคว้าข้อมือของนางไว้