บทที่ 197

บทที่ 197

หนิงเส่าหยางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทว่ากลับพบว่าตนเองถูกมัดอย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้และถูกโยนไว้บนเตียง

นี่คือห้องของตน ด้านนอกท้องฟ้ามืดสนิท เขาน่าจะหลับไปได้ไม่นาน

เขาพยายามดิ้นรน โคจรปราณวิญญาณเพื่อตัดเชือกบนร่างกาย

ชั่วพริบตา เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตันเถียนของตนถูกผนึกไว้ ตอนนี้แทบจะไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน

ทว่าในเวลานี้กลับมีเสียงพิณลอยแว่วมา

ภายในห้องของเขายามนี้ยังมีผู้อื่นอยู่ด้วย!

เป้าหมายคืออะไรกัน?

พิณหยกเกล็ดมังกรของเขาหรือ?

หนิงเส่าหยางบังคับให้ตนเองสงบสติอารมณ์ลง ร่างกายแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน