บทที่ 171

บทที่ 171

ม่ออวี๋ยัดของทั้งสองอย่างใส่ลงในอ้อมแขนของนางจนเต็ม

"ศิษย์พี่ นำโอสถไปบำเพ็ญเพียรเถิด หลอมรวมกับกระดูกมังกรเทพพันปี เจ้าจำเป็นต้องใช้มัน รอจนร่างกายของเจ้าฟื้นคืนสู่ช่วงจุดสูงสุด ค่อยมาหาข้า ข้าจะช่วยเจ้าหลอมรวมเอง"

เมื่อยัดของใส่มือมาแบบพรวดพราด ชางเหนียงจึงอดรู้สึกไม่ได้ว่าม่ออวี๋คงจะรำคาญนาง จึงหยิบข้าวของอะไรก็ได้มาไล่ส่งนางไปให้พ้นกระมัง

ยามนี้สำนักทัวเยว่เกือบถูกสำนักครึ่งหนึ่งในโลกบำเพ็ญเซียนมองด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย การยกระดับพลังของตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ชางเหนียงกำชับนางอีกไม่กี่คำ จากนั้นจึงไปหาหวางจื้อเพื่อกล่าวอำลา

นางเตรียมตัวจะไปบำเพ็ญเพียรที่หอวาสนาชั้นที่เก้า

ในที่สุดก็สงบสุขเสียที

ม่ออวี๋เอนกายกลับลงบนเก้าอี้เอนเพื่ออ่านนิยายประโลมโลกอีกครั้งอย่างสบายอารมณ์