บทที่ 156

บทที่ 156

ไป๋โหรวจิ้งลงมือทำทันที นางหยิบชุดที่สวยที่สุดชิ้นหนึ่งออกมาจากภาชนะมิติแล้วสวมใส่

ชุดสีแดงดั่งเปลวเพลิง ผ้าแพรเนื้อนุ่มขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนของนางให้โดดเด่น ช่วงเอวถูกรัดไว้เล็กน้อยส่งผลให้รูปร่างของนางดูเอวบางร่างน้อยและสมส่วนยิ่งนัก เส้นผมยาวดั่งสายน้ำตกถูกปิ่นปักผมยกขึ้นเล็กน้อยกลายเป็นมวยผมเรียบง่าย แฝงความเย้ายวนแต่ยังคงความสดใส ช่างเป็นโฉมสะคราญที่งดงามหยาดเยิ้มอย่างแท้จริง

นางหยิบกระจกทองเหลืองขึ้นมาส่องใบหน้าของตนเอง แต่งแต้มใบหน้าด้วยการแต่งหน้าอ่อนๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติ รอยจุดด่างพร้อยจางลงจนดูระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ส่งผลให้ทั่วทั้งร่างดูเย้ายวนมีเสน่ห์ ราวกับปีศาจสาวตัวน้อยที่คอยยั่วยวนผู้คนอย่างแท้จริง