บทที่ 148

บทที่ 148

ความเจ็บปวดถึงขีดสุด เมื่อโครงร่างของพิภพจำลองค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ย่อมเป็นความรู้สึกสบายโล่งโปร่งอย่างถึงขีดสุดเช่นกัน

ละอองหมอกไร้ระเบียบเหล่านี้ค่อยๆ วิวัฒนาการกลายเป็นต้นไม้ใบหญ้า สายลม อากาศ...

ม่ออวี๋กระทั่งมองเห็นต้นหญ้าต้นหนึ่งด้านในลู่กายลงภายใต้การพัดผ่านของสายลม

สมจริงยิ่งนัก!

ทะเลจิตของนางเดิมทีเป็นเพียงทางช้างเผือก ทว่าตอนนี้กลับก่อกำเนิดเป็นพิภพจำลองขึ้นมาแห่งหนึ่ง ที่นี่มีดอกนกพฤกษชาติ ซ้ำยังมีสายลมและละอองฝน

ทะเลจิตเช่นนี้ ต่อให้นางบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตที่สูงส่งไร้ผู้ต่อต้านในชาติก่อน ก็ไม่เคยครอบครองมาก่อนเลย

การก่อตัวของพิภพจำลองนำมาซึ่งความรู้สึกสบายทั่วร่างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน