บทที่ 137

บทที่ 137

ดินแดนแห่งนี้เป็นเพียงกรงขัง

ยิ่งบำเพ็ญเพียรไปจนถึงจุดสูงสุด ระยะห่างจากกรงขังก็ยิ่งใกล้เข้ามา

ทว่าผู้คนในดินแดนเล็กๆ แห่งนี้กลับไม่รู้เรื่องรู้ราว พวกเขายังคงทุ่มเททุกวิถีทางในการบำเพ็ญเพียร โดยพยายามที่จะแตะต้องท้องฟ้าผืนนั้น

ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงความสูญเปล่าเท่านั้น

อวี่จวินเฮ่าสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของม่ออวี๋ผิดปกติไป จึงขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยและเอ่ยถามนางด้วยเสียงแผ่วเบา

"เป็นอะไรไป"

ม่ออวี๋ส่ายหน้า

"ไม่มีอะไร"

บนเทียบเชิญวาสนายังคงมีตัวอักษรค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย