บทที่ 130

บทที่ 130

"อวี่จวินเฮ่า เมื่อหนึ่งพันปีก่อนข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของเจ้า สมัยนั้นยังเป็นเทพสังหารผู้โด่งดัง แล้วตอนนี้เล่า เหตุใดจึงยังมีตบะเพียงขั้นแกนทองคำ"

"น่าเสียดาย อัจฉริยะในยามนั้น ตามการบำเพ็ญเพียรในภายหลังไม่ทัน ตอนนี้ก็เป็นได้แค่คนธรรมดาที่กลืนหายไปกับฝูงชนมิใช่หรือ"

"หนึ่งพันปีก่อนข้าสู้เจ้าไม่ได้ แต่ตอนนี้ ข้าสามารถยำเจ้าได้สบาย ๆ"

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรโดยรอบเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ต่างก็รู้สึกประหลาดใจ

"หนึ่งพันปีก่อนหรือ ศิษย์อา เขาอายุมากกว่าหนึ่งพันปีแล้วจริง ๆ หรือนี่ ขั้นแกนทองคำขั้นที่เก้าในวัยหนึ่งพันปี พรสวรรค์เช่นนี้ช่างไม่เอาไหนเลยจริง ๆ"

"นั่นสิ ตามความคืบหน้าในการบำเพ็ญเพียรของพวกเราในตอนนี้ อีกไม่กี่สิบปีก็สามารถทะลวงได้แล้ว เจ้าหนูนี่... ข้ายังคิดว่าเก่งกาจเสียอีก"