บทที่ 103

บทที่ 103

เมื่อเห็นท่าทีสบายอารมณ์ของม่ออวี๋เช่นนี้ สัญญาณเตือนภัยในใจของหวางหยุนเอ้อก็ดังขึ้นลั่นจนสีหน้าดิ่งวูบลงทันที

"เจ้าเป็นใครกันแน่? เจ้าเป็นคนจุดไฟเผาหอตำราอย่างนั้นหรือ? เหตุใดจึงต้องใช้ชื่อของข้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังหอตำรากัน? แม่นาง เจ้า... หลบเลี่ยงการตรวจสอบจากท่านพ่อและคนอื่นๆ มาได้อย่างไรกัน?"

หวางหยุนเอ้อลุกขึ้นยืน มือทั้งสองข้างกำกระบี่ในมือแน่น

"อีกอย่าง ช่วงเวลาที่ข้าหมดสติไป เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่? แม่นางพอจะให้คำตอบกับข้าได้หรือไม่?"

ม่ออวี๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงล่องลอย

"ข้าคือ... บรรพจารย์ตระกูลพวกเจ้า"

เคร้ง!

หวางหยุนเอ้อคล้ายกับได้ยินเสียงคางของตนเองร่วงหล่นลงพื้น

บรรพจารย์?