บทที่ 96

บทที่ 96

ทว่าในยามนี้ หวางเจิงหาได้สนใจเรื่องเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว เขาลากเรียวขาที่อ่อนปวกเปียกราดดั่งเส้นบะหมี่มุ่งหน้าไปยังห้องที่บิดาปิดด่านบำเพ็ญ

ในเวลานี้ นายท่านสามหวางนอนทอดร่างเลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ดอย่างไร้สติสัมปชัญญะ

อย่างน้อยก็ยังพอมีลมหายใจอยู่ หวางเจิงรีบยัดโอสถเข้าปากบิดาทันที

พอนายท่านสามหวางหอบหายใจเฮือกใหญ่ขึ้นมาได้ ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกโพงขึ้นพร้อมกับส่งเสียงคำรามด้วยความโศกเศร้าเจ็บปวด

"ข้าล้มเหลวแล้ว!"

เหตุใดจึงล้มเหลวเล่า

เขาเองก็นับว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งในตระกูลหวาง ตั้งแต่เล็กจนโตในการบำเพ็ญเพียรไม่เคยต้องทนรับความยากลำบากอะไรมากมายนัก

คนอื่นต้องบำเพ็ญเพียรกันทั้งวันทั้งคืน ทว่าเขามีความเข้าใจล้ำเลิศ รากวิญญาณยอดเยี่ยม บำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งชั่วยามก็เทียบเท่ากับผลลัพธ์ในการบำเพ็ญเพียรตลอดทั้งวันของคนอื่นแล้ว