บทที่ 86

บทที่ 86

กลับมาถึงเรือนพักส่วนตัวของตน หยางเสวี่ยจู๋ปิดประตูห้องลง แล้วจึงลอบถอนหายใจยาวออกมาคราหนึ่ง

เรือนของนางไม่มีบ่าวรับใช้แม้แต่คนเดียว ทั้งว่างเปล่าและเงียบเหงา สายลมหนาวพัดโชยระรอก ยิ่งขับเน้นให้เรือนหลังนี้ดูทรุดโทรมยิ่งขึ้น

หยางเสวี่ยจู๋พิงแผ่นบานประตูหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนจะไถลทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

"องครักษ์คนเมื่อครู่... หวางเจิง ก็คือคนของตระกูลหวาง ในตอนนี้พระราชวังทั้งหมดยกเว้นพวกเราเกือบจะถูกตระกูลหวางยึดครองไปหมดแล้ว แม้แต่เสด็จพ่อของข้า ก็แทบจะกลายเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด อำนาจถูกตระกูลหวางสูบฉีดจนว่างเปล่าไปนานแล้ว"

นางยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวระคนหมดอาลัยตายอยาก