บทที่ 83

บทที่ 83

เห็นเขาร้อนรนถึงเพียงนี้ ม่ออวี๋ถอนหายใจเบา ๆ พลางตบไหล่เขาเบา ๆ

"ศิษย์พี่ ใจเย็น ๆ ก่อน"

อวี่จวินเฮ่าขมวดคิ้วปัดมือของนางออก ฟังเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอก "พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็ว จะให้คนที่ตามหาตัวเจอสถานที่หลบซ่อนของเราไม่ได้"

เมื่อนึกถึงคนผู้นั้น นัยน์ตาของอวี่จวินเฮ่าก็ถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำในพริบตา

เขาอยากจะสังหารเจ้าบ้านั่นให้ตายเสียจริง!

เพียงแต่ว่า...

การหลับใหลไปสามพันปี พลังยุทธ์ของเขาสามารถฟื้นฟูขึ้นมาจนถึงขั้นแกนทองคำขั้นบริบูรณ์ได้ก็นับว่ายากยิ่งแล้ว ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นั้นอย่างแน่นอน

ม่ออวี๋เอ่ยถาม "การไปพระราชวังของท่านในครั้งนี้ ได้รับข่าวคราวที่ต้องการมาหรือไม่"

อวี่จวินเฮ่าขมวดคิ้ว น้ำเสียงต่ำทึบแหบพร่า