บทที่ 80

บทที่ 80

หวางจื้อถอนหายใจยาว แววตาเจือความโศกเศร้าและหม่นหมองอยู่หลายส่วน

ภาพเงาร่างหนึ่งปรากฏวาบขึ้นในห้วงความคิดของเขา

ผู้นั้นประทับอยู่บนพระราชยาน รอบกายรายล้อมด้วยยอดฝีมือสี่คนที่อยู่ในขั้นข้ามทัณฑ์สวรรค์ คอยติดตามอารักขาอยู่รอบตัวยอดฝีมือท่านนั้น

ภายใต้ผ้าม่านสีขาวโปร่งที่บังตา ร่างอรชรรางเลือนงดงามสะคราญโฉมจนล่มบ้านล่มเมือง

นางเพียงประทับอยู่บนตำแหน่งเบื้องสูง ทอดพระเนตรมองลงมายังผู้คนด้วยความเย่อหยิ่ง เหล่าศิษย์ต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง

ตัวเขาในยามนั้น แม้แต่สิทธิ์ที่จะเข้าใกล้ก็ยังไม่มี ทำได้เพียงแหงนมองจากที่ไกล ๆ เท่านั้น

สิ่งที่เขาแหงนมอง คือสถานะอันสูงส่งเหนือผู้คน