บทที่ 70

บทที่ 70

ไป๋โหรวจิ้งส่งสายตาให้ศิษย์คนนั้น "ไปบอกเขาสักหน่อย"

"ขอรับ!"

ไป๋โหรวจิ้งพาม่ออวี๋เดินไปยังทางด้านโถงหลักของเจ้าสำนัก

ระหว่างทาง รอยยิ้มมุมปากของนางยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

"ช่วงเวลาที่สำนักของพวกเจ้าถูกตำหนักเสวียนอินไล่ล่า สำนักต่างปิดประตูเงียบ ศิษย์ชั้นกลางและชั้นล่างทั้งหมดต่างกลับเข้ามาในสำนัก ภายใต้การปกป้องของค่ายกลใหญ่พิทักษ์สำนัก แต่ตัวเจ้ากลับถูกทิ้งไว้ในดินแดนกันดารห่างไกลเช่นนั้น"

"เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้มันช่างน่าขันหรอกหรือ"

ม่ออวี๋กระตุกมุมปาก "ก็น่าขันอยู่จริงๆ"

การกระตุ้นเพียงแค่นี้ยังไม่พอสินะ...

นางยังจะหัวเราะออกมาได้อีกหรือ