บทที่ 66

บทที่ 66

ไป๋โหรวจิ้งหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน นางเหลียวหลังกลับไปมอง สตรีโฉมงามตรงหน้านี้มิใช่คนที่นางโหยหาอยากจะสังหารมาตลอดหรอกหรือ

"คำพูดที่ข้าระบายออกไปเมื่อครู่ เจ้าได้ยินหมดแล้วสินะ"

ไป๋โหรวจิ้งพลิกฝ่ามือ กระบี่เล่มหนึ่งพลันร่วงหล่นเข้าสู่มือ

นางหาได้มีความรู้สึกผิดหรือคิดจะเอ่ยปากอธิบายแต่อย่างใด เพียงแค่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดำรงไว้ซึ่งความฮึกเหิมเปี่ยมสุข

"ตามข้าร่วมเดินทางไปสักเที่ยวเถอะ จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานทางร่างกาย"

ม่ออวี๋ค้นพบว่าไป๋โหรวจิ้งในยามนี้นั้นแปรเปลี่ยนไปจากเดิมมากโข

ยามที่ยังอยู่สำนักสุ่ยหยุน นางมักจะเสแสร้งทำตัวเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดี ใช้หยาดน้ำตามาหลอกลวงเรียกความเห็นอกเห็นใจจากบุรุษ ใช้ความสงสารเหล่านั้นเป็นอาวุธประจำกาย เพื่อแย่งชิงทรัพยากรฝึกตนสารพัดรูปแบบมาเป็นของตนเอง