บทที่ 56

บทที่ 56

เรื่องนี้ยังไม่จบสิ้น ท้องฟ้าพลันเกิดเสียงสายฟ้าฟาดคำรามครืนครืน สายฟ้าสายหนึ่งผ่าลงบนต้นไม้โบราณอายุร้อยปี ชั่วพริบตาประกายไฟก็พุ่งกระจายไปทั่ว

เรือนยอดไม้ที่หนาทึบและใหญ่โตพังครืนร่วงหล่นลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้เหล่าศิษย์พากันส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ เสียงกรีดร้องดังระงมไม่ขาดสาย

"หนีเร็ว!"

"อ๊าย ช่วยด้วย!"

"ขี่กระบี่เหาะ เร็วเข้า ขี่กระบี่ กระบี่ของข้าอยู่ไหน?"

เหล่าศิษย์สำนักทัวเยว่นั่งอยู่บนเรือเพื่อชมความสนุกสนาน

ในเวลานั้นเอง เบื้องล่างก็มีแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวระลอกใหม่เกิดขึ้น ยอดเขาไม่อาจต้านทานแรงกดดันไหวได้ในที่สุด จึงพังทลายลงมาโดยตรง

เหล่าศิษย์พลันนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันขวับไปมองม่ออวี๋ที่นั่งอยู่หัวเรือ

สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความร้อนแรง และเปล่งประกายประหลาดออกมา