บทที่ 52

บทที่ 52

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงหูของคุนเหอ เจ้าสำนักจินหยางเข้าจนได้

คุนเหอตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความโกรธจัดจนใบหน้าเขียวคล้ำ

"เสียสติไปแล้ว! ไอ้เจ้าบ้านั่นหวางจื้อมันเสียสติไปอย่างสมบูรณ์แล้ว สมองมีปัญหาอะไรกันแน่? ยอมแพ้เร็วขนาดนี้ ไม่คิดจะต่อสู้ขัดขืนแล้วอย่างนั้นหรือ? ปล่อยตามยถากรรมงั้นรึ? นี่คือหวางจื้อผู้เคยยิ่งใหญ่เกรียวกราวและไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในอดีตกาลคนนั้นจริง ๆ หรือ?"

ผู้อาวุโสใหญ่ที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วพลาดยกมือลูบเครา "เราควรให้คนของเราถอยกลับมาก่อนดีหรือไม่?"

"ถอยกลับงั้นรึ? เข้าใจหลักการริมฝีปากกับฟันที่พึ่งพาอาศัยกันหรือไม่? ตอนนี้เป้าหมายหลักของตำหนักเสวียนอินก็คือสำนักทัวเยว่ หากพวกเราเลิกให้ความช่วยเหลือ เมื่อสำนักทัวเยว่ถูกทำลายลง ผู้ที่จะซวยเป็นรายต่อไปก็คือพวกเราเอง!"