บทที่ 20

บทที่ 20

ทว่ารอบด้านกลับเงียบสงัดลงชั่วขณะ ในป่ามีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ใบหญ้าดังซ่า ๆ ทว่าคนที่ไป๋โหรวจิ้งตะโกนเรียกกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ ทั้งสิ้น

นี่มันคำพูดบ้าบอคอแตกอะไรกันนี่?

ทำเอาสองพี่น้องตกตะลึงจนตาค้าง

พวกเขาสบตากัน มองไปทางไป๋โหรวจิ้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สองพี่น้องพวกเขาโลดแล่นท่องยุทธภพมาหลายปี ทั้งยังถือตัวว่าเป็นคนเจ้าสำราญ แม้กระทั่งหอนางโลมแหล่งอโคจรพวกนั้นก็เคยไปมาไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เคยเจอสตรีสำส่อนไร้ยางอายถึงเพียงนี้มาก่อน

นางถึงกับกล้าเอ่ยปากรับปากว่าจะแต่งงานกับบุรุษที่ช่วยนางไว้เชียวหรือ?

แม่นางน้อยผู้นี้ใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก!

บุรุษร่างผอมเอ่ยขึ้น "พี่ ยัยหนูน้อยนี่ใจร้อนยิ่งกว่าข้าเสียอีก?"

บุรุษร่างกำยำกำหมัดแน่น "เจ้าเอาหรือไม่? พี่จะยกนางให้เจ้า?"