เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129
“ทำไมถึงถามเช่นนั้น?” ลูปินยื่นถ้วยชาให้เธอ ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
โรซามอนด์ประคองถ้วยชาไว้ในมือ พลางวิเคราะห์ว่า “ของสิ่งนี้ถูกฟิลช์ยึดไป ดังนั้นต้องเป็นของที่นักเรียนคนใดคนหนึ่งในอดีตทิ้งไว้แน่นอน มีคนอยู่สี่คน ใช้เวทมนตร์ได้อย่างประณีต แล้วก็ปฏิกิริยาของศาสตราจารย์สเนปเมื่อครู่นี้... อืม ที่หนูอยากจะบอกก็คือ ศาสตราจารย์คะ ที่จริงเรกูลัสเล่าเรื่องราวในอดีตให้หนูฟังไว้เยอะมากเลยค่ะ...”
โรซามอนด์ยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
ศาสตราจารย์ลูปินวางกาน้ำชาลง แล้วพิงโต๊ะหนังสือที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ เขากะพริบตา แต่ไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายหน้า เพียงกล่าวว่า “เธอฉลาดจริง ๆ โรซี ฉันไม่เคยสงสัยในเรื่องนี้เลย”
“แต่ถึงเธอจะฉลาดแค่ไหน เธอก็ยังเป็นเพียงนักเรียนคนหนึ่ง เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น...”
ลูปินกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความหมาย ทำให้โรซามอนด์กลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกไปกลับลงคอ