เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 98
รถไฟแล่นมาเป็นเวลานาน พวกเขาก็คุยกันอยู่นานเช่นกัน แต่ศาสตราจารย์คนนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย
“เขาคงเหนื่อยมากแน่ ๆ” โรซามอนด์กระซิบกับเฮอร์ไมโอนี่ “พอถึงฮอกวอตส์ เขาก็จะได้นอนพักให้เต็มอิ่มแล้ว”
ฝนด้านนอกหน้าต่างยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมฆดำราวกับจะห่อหุ้มฟ้าดินทั้งหมดเอาไว้ จนกระทั่งข้างนอกมืดลง แสงไฟตรงทางเดินและชั้นวางสัมภาระจึงสว่างขึ้น รถไฟส่งเสียงกึกกัก ส่วนเม็ดฝนก็กระหน่ำกระทบกระจกดังเปาะแปะ
รถไฟค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง โรซามอนด์ขมวดคิ้ว มองออกไปนอกหน้าต่าง
“พวกเราถึงแล้วหรือ” รอนถาม เขาพยายามมองผ่านหน้าต่างให้เห็นทิวทัศน์ข้างนอกชัด ๆ แต่ก็เปล่าประโยชน์
เฮอร์ไมโอนี่ดูนาฬิกาข้อมือแล้วส่ายหน้า “น่าจะยังไม่ถึงนะ”
จู่ ๆ รถไฟก็กระตุกแล้วหยุดลง พวกเขาได้ยินเสียงสิ่งของตกกระแทก คงเป็นสัมภาระของใครสักคนร่วงลงมาแน่ ๆ จากนั้นไฟทุกดวงก็ดับ รถไฟตกอยู่ในความมืดสนิท
“เกิดอะไรขึ้น รถไฟเสียหรือ”