เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42
“อย่าเพิ่งเกร็งไปเลย แม่หนู” นิโคลัส แฟลมเมลตบเบาะโซฟาข้างตัวเบาๆ “นั่งลงดื่มชาร้อนสักหน่อยก่อนไหม ดูสิ เธอกำลังสั่นอยู่นะ”
“อัลบัสไม่ใช่คนประเภทที่จะลงโทษนักเรียนตามอำเภอใจหรอก... บางทีเธอน่าจะบอกเหตุผลของเธอให้เขารู้ได้นะ”
เมื่อยืนอยู่ภายในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ ผนังทั้งสี่ด้านแขวนภาพเหมือนของบุคคลต่างๆ เอาไว้ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ภาพเหมือนส่วนใหญ่ต่างก็ส่งเสียงกรนฟี้ๆ หลับใหลไม่ได้สติ—หากภาพเหมือนสามารถนอนหลับได้จริงๆ ล่ะก็นะ อย่างน้อยโรซามอนด์ก็มองเห็นภาพเหมือนสองสามภาพที่แสร้งทำเป็นกรนแต่ความจริงกำลังแอบชำเลืองมองนักเรียนอย่างเธอที่ถูกหิ้วมายังห้องทำงานอาจารย์ใหญ่ตอนกลางดึก พวกเขากำลังดูเรื่องสนุกของเธออยู่
โรซามอนด์นั่งลงอย่างเกร็งๆ... ระหว่างทางเธอคิดข้ออ้างไว้เป็นพันๆ อย่าง แต่ทุกครั้งก็ต้องเผชิญกับคำถามอีกข้อหนึ่งอย่างสิ้นหวัง—เธอจะขโมยศิลาอาถรรพ์ต่อหน้าต่อตาดัมเบิลดอร์และแฟลมเมลได้อย่างไรกัน และตอนนี้พวกเขาก็จับเธอได้ครั้งหนึ่งแล้วด้วย