เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17
ความเจ็บปวดที่เพิ่งเริ่มรู้สึกตัวทำให้น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าตาของเดรโก เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีทุลักทุเลแต่รวดเร็ว พลางชี้หน้าโรซามอนด์แล้วตะโกนลั่น “เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงกล้าลงไม้ลงมือกับฉัน—!”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” โรซามอนด์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เดรโกตกใจจนถอยกรูดไปก้าวหนึ่ง “แล้วนายจะทำยังไง? ไปฟ้องศาสตราจารย์เหรอ? หรือจะไปฟ้องพ่อของนายล่ะ?”
“เธอ—”
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” เด็กหญิงผมสีน้ำตาลคนเมื่อครู่ผลักประตูตู้รถไฟเข้ามาอีกครั้ง เธอยืนอยู่ที่ทางเข้า มองไปยังตู้รถไฟที่เบียดเสียดด้วยความประหลาดใจ “พวกเธอทะเลาะอะไรกัน? รถไฟใกล้จะเทียบชานชาลาอยู่แล้ว อย่าเพิ่งมาก่อเรื่องตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าโรงเรียนจะได้ไหม!”
น้ำเสียงของเธอเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ราวกับพรีเฟ็คที่กำลังจับเด็กทำผิดกฎ ทว่าหากดูจากอายุก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่
ถึงอย่างนั้นคำพูดนี้ก็ดับความกร่างที่เพิ่งประทุขึ้นของเดรโกได้พอดี—และอีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะสายตาที่โรซามอนด์จ้องมองมายังพวกเขาเต็มไปด้วยประกายอยากประลองกำลัง... เดรโกจำคำสอนของผู้เป็นพ่อได้ขึ้นใจ จึงรีบประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว รวมถึงความเป็นไปได้ที่เด็กหญิงผู้มีพละกำลังเทียบเท่าโทรลล์ตัวนี้จะลงมืออีกรอบ