กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 592 ความจริง 30
[ตอนแรกคิดว่าอีกสักสามวันก็คงออกไปเจอเธอได้แล้ว ทำไมภารกิจนี้ถึงไม่จำกัดเวลาด้วย ผ่านมาตั้งห้าวันแล้ว ทรมานชะมัด ทางเธอเป็นยังไงบ้าง?]
คนอื่นอาจมีเรื่องกังวล อาจยุ่ง หรืออาจกลัวรบกวนเธอ จึงส่งข้อความกันมาไม่มากนัก
มีเพียงฉีวั่งที่ใช้ช่องแชตต่างสมุดบันทึก พอไม่ได้เปิดดูสักพักก็มีข้อความเพิ่มขึ้นมาอีกหลายข้อความ ราวกับกลัวนักหนาว่าเยี่ยจินหรานจะลืมเขา
เหมือนสุนัขดุที่ยอมรับเธอเป็นนายแล้ว ทั้งยังเป็นโรควิตกกังวลจากการพลัดพราก
เขาเป็นห่วงสถานการณ์ทางฝั่งเยี่ยจินหรานมาก ส่วนเยี่ยจินหรานก็อยากระบาย อยากบอกพวกเขาว่าตัวละครประจำฉากทางนี้ดูเหมือนจะเป็นภาพสะท้อนของคนรอบตัวเธอ กระทั่งจำนวนคนยังตรงกันแบบหนึ่งต่อหนึ่ง