กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลัวฝานรับช้อนไม้ไปอย่างเขิน ๆ “นี่คงเป็นของที่เพื่อนสาวของเจ้าเตรียมไว้ให้เจ้าคนเดียวกระมัง”
เฉินไท่ยางตบตัวเองพลางว่า “ดูสิ ช่วงนี้ข้าอ้วนขึ้นตั้งกี่กิโลแล้ว ข้าทำอาหารสักมื้อก็พอได้ แต่เจ้าน่ะ หนักเกินไป”
หลัวฝานหันไปยิ้มให้เฉินไท่ยาง แล้วจึงรู้สึกริมฝีปากที่แห้งแตกของตัวเองปริออก มีหยดโลหิตไหลซึมออกมา เฉินไท่ยางจึงเร่งให้เขารีบกินข้าว
ไป๋หนานพอได้ยินว่าหลัวฝานเกือบสลบก็เป็นห่วงมาก จึงมาดูอาการของเขาพร้อมกับจางเสี่ยวเป่ย “รู้จักระวังตัวบ้างเถิด ไม่มีใครเร่งเจ้านี่”