กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เวลานั้นเจินเจินต้องเลี้ยงดูลูกสองคนตามลำพัง ชีวิตลำบากยิ่งนัก ทุกสุดสัปดาห์นางจึงทำอาหารเส้นออกไปขาย ภายหลังยังคิดค้นขนมเค้กชิ้นเล็ก ๆ ได้หลายแบบ พวกเราจึงพาญาติพี่น้องและสหายไปอุดหนุนนางอยู่เสมอ
ชีวิตของสามแม่ลูกค่อย ๆ ดีขึ้นและผ่อนคลายลง เจินเจินเริ่มเก็บเงินได้บ้าง จึงลาออกจากงานมาเปิดร้านบะหมี่ กิจการก็ค่อย ๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้น
ทว่าก่อนฉู่เหอจะถึงวันสอบเกาเข่า ฉู่เฟิงสงก็กลับมา มันขอหย่ากับเจินเจิน ทั้งยังเรียกร้องจะแบ่งร้านบะหมี่ด้วย พวกเจ้าลองว่ามาเถิด หากนี่ไม่เรียกว่าหน้าด้านไร้ยางอาย แล้วจะเรียกว่าอะไรกัน