กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเสี่ยวหมิ่นเห็นทุกคนจ้องมองตน ก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่า “ข้าไม่คิดจริง ๆ ว่านางจะเกิดเรื่อง!”
ฉวี่เฟิงตวาดลั่น “หลังฉีฉีออกไปแล้ว เหตุใดเจ้าไม่โทรบอกข้า? เหตุใดไม่บอกข้าว่านางกลับบ้านแล้ว? เหตุใดไม่ถามข้าว่านางถึงบ้านหรือยัง? เจ้ายังมีหัวใจอยู่หรือไม่!”
ซูเสี่ยวหมิ่นทั้งอับอายทั้งเดือดดาล “ฉวี่เฟิง เจ้าเลิกตอแยไม่จบไม่สิ้นเสียทีได้หรือไม่? ทำราวกับว่ามีเพียงเจ้าที่รักลูก แล้วข้าไม่เจ็บปวดหรืออย่างไร?”
ฉวี่เฟิงชี้หน้าซูเสี่ยวหมิ่น “เจ้าเจ็บปวดหรือ? หากเจ้าเจ็บปวด คงไม่เอาแต่ปัดความรับผิดชอบอยู่ตลอด ข้าบอกเจ้าไว้เลย ความตายของฉีฉีอย่าได้เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าเป็นอันขาด มิฉะนั้นข้าจะส่งทั้งครอบครัวของพวกเจ้าลงนรกแน่นอน!”