กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ออกพ้นจากชั้นเรียนเสริมมา จางเสี่ยวเป่ยก็ถอนใจยาว “เด็กสมัยนี้ช่างลำบากเสียจริง กลางวันต้องเรียน กลางคืนก็ยังต้องเรียนพิเศษ แถมยังต้องเข้าชั้นเรียนเสริมตามความสนใจสารพัด เหนื่อยยิ่งกว่าผู้ใหญ่เสียอีก!”
ไป๋หนานพยักหน้า “เราไปดูบาร์สองแห่งนั้นก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยไปที่ร้านสินค้าวัฒนธรรมของวัดจิ้งอันอีกสักรอบ!”
“ได้ขอรับ ไปที่เมามายดุจฝันก่อนหรือ?”
“ได้ เดินตามแผนที่นำทางไปเลย!”
เมื่อทั้งสองมาถึงบาร์ ภายในสว่างพร่างพรายด้วยแสงนีออน ผู้คนเนืองแน่น พวกเขาพบเถ้าแก่เนี้ยจึงหยิบรูปของหม่าอวี่ซินออกมา “ขอสอบถามสักหน่อย เด็กสาวในรูปนี้ ช่วงนี้เคยมาที่บาร์ของพวกท่านหรือไม่?”