กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วังหยางกับหลินเค่อถูกเสียงทะเลาะวิวาทของเพื่อนบ้านข้างห้องปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เสียงผู้หญิงแหลมสูงผิดปกติ สลับกับเสียงผู้ชายที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด บางคราวยังมีเสียงเด็กร้องไห้และเสียงคนแก่บ่นพึมพำปนเข้ามาด้วย
หลินเค่อเหลือบมองนาฬิกาในโทรศัพท์ เพิ่งจะห้าโมงครึ่งเท่านั้น นางถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วมุดกลับเข้าไปในอ้อมแขนของวังหยาง วังหยางตบไหล่นางเบา ๆ “เดี๋ยวข้าจะหาที่อุดหูมาให้ เจ้านอนต่ออีกหน่อยเถิด”
ถึงจะใส่ที่อุดหูแล้ว ทั้งสองก็ยังได้ยินเสียงขว้างปาข้าวของอยู่ดี เพื่อนบ้านข้างห้องเป็นเช่นนี้บ่อยครั้ง พวกเขาแทบจะชินชาไปแล้ว