เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเสี่ยวเป่ยจ้องหัวเฉินกวงแล้วถามว่า “หลังจากนั้นเจ้าไปหาเสี่ยวโหยวกี่ครั้ง”
หัวเฉินกวงเลี่ยงคำถาม “ทุกครั้งที่ข้าไปหานาง ข้าเพียงอยากรู้ความเป็นอยู่ของชิงเทียนเท่านั้น”
จางเสี่ยวเป่ยไม่เปิดช่องให้เขาหลบเลี่ยง “กี่ครั้ง”
“สิบกว่าครั้ง...”
“แน่ใจหรือว่ามีเพียงสิบกว่าครั้ง? พระเครื่องไทยที่ห้อยคอเจ้ามาจากไหน? ข้าจำได้ว่าของแบบนี้ราคาไม่ถูกเลย เสี่ยวโหยวให้เจ้ามาหรือ? หรือเจ้าใช้เงินตัวเองเชิญมา? หรือว่าเจ้ากับเสี่ยวโหยวเคยไปประเทศไทย?”
จางเสี่ยวเป่ยไล่บี้เข้ามาทีละก้าว เพียงไม่กี่คำก็ทำให้สีหน้าของหัวเฉินกวงแปรเปลี่ยนไปมา “ใช่... ภายหลังข้า... อยู่กับเสี่ยวโหยวระยะหนึ่งจริง ๆ นางให้เงินข้าวันละ 10,000 เพื่อให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนนางไประยะหนึ่ง! ข้ายังไปเที่ยวหลายประเทศกับนาง ค่าใช้จ่ายนางออกทั้งหมด พระเครื่องไทยองค์นี้ก็เป็นของที่ข้าไปขอมาตามคำแนะนำของนาง!”