กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปีนี้เปาเสี่ยวเหวินอายุสิบหกปี นับตั้งแต่จางเสี่ยวเป่ยนั่งลงตรงข้าม นางก็ร้องไห้ไม่หยุด ครั้นเพิ่งสงบลงได้ จางเสี่ยวเป่ยถามว่านางเห็นพี่สาว เปาเสี่ยวหาน ถูกผลักตกตึกด้วยตาตนเองหรือไม่ นางก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง
กล่าวโดยสรุป เพียงจางเสี่ยวเป่ยเอ่ยถาม นางก็ร้องไห้ไม่หยุด สวี่อันคอยปลอบโยนนางอยู่ตลอด ทว่ายิ่งปลอบ เด็กสาวตรงหน้ากลับยิ่งร่ำไห้เสียงดัง
จนกระทั่งหัวหน้าสำนักงานเปามาถึงตรงหน้าพวกเขา แล้วเรียกนางเบา ๆ ว่า “เสี่ยวเหวิน!”
เปาเสี่ยวเหวินพุ่งเข้าสู่อ้อมอกบิดา ร้องไห้ฟ้องอย่างน้อยใจ “พ่อ ข้า…พวกเขา…”