กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดของเถียนหยวนประโยคนั้นทำให้ฉินถิงที่เพิ่งรีบรุดมาถึงถึงกับสะท้าน “แม่จะพูดเช่นนี้ได้อย่างไร เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับบนตัวแม่ชิ้นไหนบ้างที่พี่สาวข้าไม่ได้เป็นคนซื้อให้ แม่ทำเช่นนี้ลงไปได้อย่างไรกัน?”
เถียนหยวนยกมือขึ้นตบหน้าลูกสาวคนเล็กฉาดใหญ่ “อะไรกัน เจ้าเองก็คิดจะต่อต้านข้าด้วยหรือ?”
ฉินถิงกุมแก้มที่บวมแดงไว้แน่นโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ไป๋หนานจึงให้หลินเขอตามนางไป หลินเขอหยิบสเปรย์ลดบวมออกมาขวดหนึ่งแล้วพาฉินถิงไปนั่งในห้องทำงาน พลางช่วยพ่นยาและประคบใบหน้าให้นาง “ยานี้ใช้ดีนัก อีกครู่เดียวรอยแดงก็คงบรรเทาลงแล้ว!”