กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมอกลงหนาทึบจนทัศนวิสัยต่ำลิบ ผู้คนกับรถรายวดบนถนนนับด้วยสองมือยังนับได้ไม่ถึงสิบ
เซี่ยเก๋อเก๋อจูงสุนัขของตนเดินเล่นไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง “แต่ก่อนข้าเคยคิดว่าคนที่ต้องออกไปทำงานไม่ว่าลมจะแรงฝนจะตกเป็นเพียงวัวควายให้คนใช้งาน บัดนี้เพิ่งรู้ว่ายังมีเจ้านายที่ยอมพาสุนัขออกเดินเล่นไม่ว่าลมจะแรงฝนจะตกเช่นกัน!”
เดินไปเรื่อย ๆ คนหนึ่งกับสุนัขหนึ่งตัวก็มาถึงหน้าอาคารเล็กสองชั้นสีชมพูร้างหลังหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเก๋อเก๋อเห็นอาคารหลังนี้ท่ามกลางหมอกหนา แต่ก่อนนางเพียงรู้สึกว่ามันเก่าทรุดโทรม ไม่มีอะไรน่าดู แต่วันนี้กลับรู้สึกว่ามันชวนมองไม่น้อย
นางสั่งสุนัขตัวใหญ่ประจำบ้าน “ซาเหมิง หยุด!”