กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋หนานสังเกตว่าช่วงนี้จางเสี่ยวเป่ยดูราวกับจงใจหลบหน้าเขา แม้ยามออกปฏิบัติภารกิจ เจ้าหนูนั่นก็ยังตั้งใจไม่อยู่กลุ่มเดียวกับเขา กระทั่งมื้อกลางวันก็แทบไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะ ไป๋หนานอดสงสัยไม่ได้ว่า หรือเขาจะล่วงเกินเจ้าเด็กเหลือขอนี่เข้าโดยไม่รู้ตัว?
เขาเรียกหลี่จงหยางเข้ามาในห้องทำงาน “จงหยาง ช่วงนี้เสี่ยวเป่ยได้พูดอะไรกับเจ้าบ้างหรือไม่?”
หลี่จงหยางยืนตัวตรง “พูดอะไรหรือ?”
“เขาเคยบ่นเรื่องข้ากับเจ้าหรือไม่? หรือระบายกับเจ้าว่าเขามีความคิดเห็นอย่างไรต่อข้า?”
“ไม่มีขอรับ ผู้กองไป๋ ท่านยังไม่รู้จักเสี่ยวเป่ยอีกหรือ? หากเขามีเรื่องใด ย่อมพูดต่อหน้าเสมอ ผู้กองไป๋เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น?”