กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋หนานมองจางเสี่ยวเป่ยกับหลี่จงหยาง ทั้งสามเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา แล้วพร้อมกันเดินออกจากบ้านตระกูลฟู่
ระหว่างเดินลงบันได พวกเขาเห็นลุง ๆ ป้า ๆ หลายคนถอนหายใจไม่หยุด “นี่คนที่เท่าไรของเดือนนี้แล้ว”
“สามหรือสี่คนกระมัง”
“คงไม่มากขนาดนั้นหรอก”
“ใครจะรู้ ลูกชายของข้าได้ยินว่าหมู่บ้านแห่งนี้ตายกันไปหลายคนนัก ก็ยืนกรานจะรับข้าไปอยู่ด้วย ข้าบอกว่าไม่ไป ถึงวัยแล้วก็ควรตายควรฝังเสีย จะได้ไม่กลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาลูกสะใภ้”
ไป๋หนานกับหลี่จงหยางพร้อมกันมองจางเสี่ยวเป่ย จางเสี่ยวเป่ยชี้ตัวเอง “ให้ข้าไปอีกแล้วหรือ”
ไป๋หนานกับหลี่จงหยางพร้อมกันย้อนถาม “ไม่เช่นนั้นจะเป็นใครเล่า”