กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หม่าเหวินเดาในใจได้เจ็ดแปดส่วนแล้วว่าจางข่ายเฟิงต้องเกิดเรื่องแน่ มือที่กุมโทรศัพท์สั่นเทา พอส่งข้อความออกไป น้ำตาก็เริ่มไหลรินอย่างเงียบ ๆ
คนอื่นที่เห็นท่าทีเช่นนั้นก็เข้าใจกันดี ไป๋หยางเหลือบมองไป๋หนาน ไป๋หนานพยักหน้าให้ ก่อนพากลุ่มคนออกไปสูบบุหรี่
ไป๋หยางถามหม่าเหวิน “พี่สาว รู้จักพี่ข่ายเฟิงได้อย่างไรหรือ”
หม่าเหวินหยิบกระดาษทิชชูออกจากกระเป๋า “วันหนึ่งฝนตกหนักมาก รถจักรยานไฟฟ้าของฉันเสียกลางทาง เห็นฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังมีลูกเห็บขนาดเท่าเล็บหัวแม่มือโปรยลงมาอีก ฉันร้อนใจจนแทบแย่ คิดว่าจะเข็นรถกลับบ้านไปก็แล้วกัน แต่ตอนนั้นไม่รู้ทำอีท่าไหน รถก็เสียหลักล้มลง ฉันเองก็ล้มตามไปด้วย