กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในที่สุดหลัวฝานก็ได้ออกจากโรงพยาบาล หลินเขอลงมือทำกับข้าวหลายจานด้วยตัวเองในห้องเช่า
“ปรมาจารย์ ห้องเช่าเล็ก ๆ ของข้าแคบนัก ข้าเลยเกรงใจไม่กล้าเชิญผู้กองไป๋กับพวกเขามา”
หลัวฝานโบกมือ “ไม่เป็นไรหรอก ไว้ค่อยเลี้ยงพวกเขาเป็นงานเป็นการสักวันก็แล้วกัน”
ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลินเขอมองแวบหนึ่ง “เพื่อนบ้านนี่เอง!”
พอเปิดประตูออก ก็เห็นชายวัยกลางคนอายุสามสิบกว่าปียืนอยู่หน้าประตู ในมือถือกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงไว้ใบหนึ่ง แมวแร็กดอลล์ตัวน้อยน่ารักส่งเสียง “เหมียว เหมียว เหมียว”
ชายคนนั้นเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อย “เสี่ยวหลิน บริษัทเราต้องทำงานล่วงเวลาอีกสองวัน ต้องรบกวนเจ้าช่วยดูแลหลิวหลิวให้หน่อยด้วย!”