กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเสี่ยวเป่ยรู้สึกว่าหากเขาเอ่ยถามถึงความบาดหมางในอดีตระหว่างสวีเมิ่งเสวียนกับหวังลี่หัวในเวลานี้ คงเป็นเรื่องที่น่ารำคาญไม่น้อย ทว่าในใจเขากลับนึกอยากรู้ว่าสิ่งที่หวังลี่หัวเคยกระทำไว้นั้นคืออะไรกันแน่
ในขณะที่เขากำลังลังเล หลี่จงหยางก็เอ่ยถามขึ้นว่า “หากเวลานี้หวังลี่หัวปรากฏตัวต่อหน้าเจ้า เจ้าจะพูดสิ่งใดกับนาง?”
สวีเมิ่งเสวียนนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “หากเป็นเมื่อก่อน ข้าคงตบหน้าสั่งสอนนางไปแล้ว แต่ในเมื่อตอนนี้ข้ากำลังจะเป็นแม่คน ต่อให้นางจะน่ารังเกียจเพียงใด แต่ในเมื่อนางเพิ่งสูญเสียบุตรไป การนิ่งเงียบเสียบ้างก็นับเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ข้าจะพึงมีให้นางได้แล้ว!”