กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟู่หมินกั๋วหัวเราะเย็นชา เขารู้สึกว่าป้าไป๋พูดถูก คนบ้านนี้ล้วนเป็นหมาป่าตาขาวไร้หัวใจ จะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์
ไป๋หนานที่อยู่ด้านนอกบ้านมองหวังฮุ่ย "ตอนนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่แจ้งตำรวจ?"
หวังฮุ่ยร้องไห้พลางกล่าวว่า "หากข้าส่งท่านพ่อเข้าคุก แล้วใครจะดูแลข้า? จะหวังพึ่งพี่ชายทั้งสามของข้าหรือ? ถึงตอนนั้นบ้านของพวกเราคงวุ่นวายยิ่งกว่าหม้อโจ๊ก!"
ไป๋หนานไม่เข้าใจ "เพราะฉะนั้นเจ้าจึงเลือกประนีประนอม?"
หวังฮุ่ยเช็ดน้ำตา "ตอนนั้นข้ายังเด็กเพียงนั้น แล้วข้าจะมีวิธีใด?"
ไป๋หนานไล่ถาม "หลังแม่ของเจ้าตาย เจ้าก็ไม่เคยแค้นท่านพ่อของเจ้าเลยหรือ?"
"จะแค้นหรือไม่แค้น อย่างไรข้าก็ต้องอยู่รอดต่อไปมิใช่หรือ?"